Welkom in kandahar
Afghanistan, Kandahar Airport. Het klinkt bijna als een oase in een woestijn. Deels is dat waar. Qua temperatuur heb je zeker gelijk. Kandahar Airport ligt in het midden van niets op ongeveer twintig kilometer ten Zuid-Oosten van Kandahar. Voor de komende drie maanden wordt het mijn thuishaven. Vanaf vandaag zal, als het mogelijk is, dagelijks de log worden bijgehouden. Nu met de voorbereidingen, later met de Militair Gerichte Opleiding (MGO), gevolgd door het transport en het leven op de compound. Meer weten? Blijven lezen!

De temperatuur is momenteel:

ben ik om 10:00 uur aangekomen op Eindhoven.

Een lange reis die op de twintigste startte op Kandahar. De kisten waren vier dagen geleden al ingeleverd. Het enige wat we nu bij ons hadden was de helm (op), het scherfwerend vest (aan), de slaapzak (in de plunjebaal), de Diemaco (in de hand), de verplaatsingsuitrusting (in het vrachtruim) en de handbagage (op de man). Na een een vlucht van iets meer dan een uur landden we Kabul. Een verademing. Ten eerste qua temperatuur natuurlijk en ten tweede vanwege het feir dat we een hoop spullen konden inleveren. Eindelijk verlost van die buks waarmee je bijna  vier maanden mee op je rug hebt gelopen. De enige bagage die nu nog verder mee gaat is de handbagage en de verplaatsingsuitrusting. Next station: Kreta.

De eenentwinste. Om 07:00 uur verzamelen in het Holland House (de Kabulse Dutch Corner). Dat dachten we tenminste. Rond een uur of zes schalde de stem van Coos door de slaaptent. De vlucht is vanwege mechanische problemen (een kapotte hoogtemeter) minimaal vierebtwintig uur uitgesteld. Het hele programma schuift daardoor minimaal vierentwintig uur op. Dat houdt in dat de aankomst nu geplanned staat op maandagochtend om 10:00 uur. Niet alleen voor ons, het thuisfront, maar ook voor Coos: onacceptabel. Iedereen heeft een planning, een verwachting, een uitzending van vier maanden achter de rug en (en zeker zo belangrijk) een thuisfront. Kan iedereen zomaar bij zijn chef aankomen en een maandag vrij vragen. Nee dus. Met een telefoontje naar de juiste mensen en vooral door het geven van de goede argumentatie werd het adaptatieprogramma verkort met vierentwintig uur. Waar gaat het dan nog over.

De tweeentwintigste vertrekken we als geplanned van Kabul in de richting van Sharzha (Verenigde Arabische Emiraten). Een trip van drieeneenhalf uur. Hier vindt een crew-wissel plaats en wordt de reis na een korte stop van anderhalf uur voortgezet naar Kreta. Hier worden we worden opgevangen door de KL en met de bus vervoert naar Chania (Xania). Aankomst 17:00 uur.

Het adaptatie programma is gestart. Morgen om 04:00 uur is het reveille. Ons adaptatieprogramma duur dus zeggen en schrijven elf uur. In deze korte periode is het dus socialiseren, drinken, barbeque-en, rusten, slapen en luisteren naar het praatje (de verantwoording afleggen van …) de MDD-er van de KL. Gelukkig een kort betoog wat zoals het een goed KL-er betaamt wordt afgesloten met: "zijn er nog vragen?" "Ja", was het antwoord, "kunt u zwemmen?" PLONS!

‘s Avond gingen een aantal van de jongens toch nog even stappen.  Even vol laten lopen. Dat was de volgende ochtend ook duidelijk zichtbaar. Tegen alle, zeer duidelijk gestelde, afspraken in zijn we toch nog blijven wachten op een aantal mannen die, als gevolg van de nachtelijke activiteiten, te laat waren. Van mij hadden ze mogen blijven liggen. Nog drieeneenhalf uur, dan ben ik thuis.

Rond een uur of negen hangen met een commerciele vlucht boven Eindhoven. We krijgen geen toestemming om te landen. We moeten nog een uur blijven cirkelen. En dan …

Zie ik naar vier maanden Marion en Luke weer. Jill is op vakantie. Wil je weten hoe het aanvoelt om weer terug te zijn. Misschien gaat daar mijn volgende weblog van honderd pagina’s wel over. Heerlijk!

ben ik om 10:00 uur aangekomen in Nederland. Eindelijk Thuis. Morgen geef ik jullie details over de thuisreis. NU … even rust.

Diner: een lekkere pizza samen met Luke en Marion.

Ten eerste dat we weg zijn uit Kandahar en veilig op Kabul zijn aangekomen. De vlucht duurde ongeveer een en was redelijk comfortabel (voor zover je comfortabel kan vliegen in een Hercules). Een groot voordeel is dat je bij aankomst je horloge gelijk viereneenhalf uur naar voren kan zetten. In spoedtempo werden de wapensen munitie ingeleverd, de tassen op de vrachtwagen geplaatst, zodat deze de volgende dag direct door kunnen naar Kreta, je scherfvest en helm opbergen en een bedje voor de komende nacht opzoeken. Positief allemaal. Echter … er is ook een "ten tweede".

Ten tweede. Onze vlucht stond vandaag geplanned om ongeveer 08:00 uur naar Kreta. Helaas hebben we een defecte Kdc 10. Wat dat concreet inhoud weten we nog niet. Er wordt gezegd dat de hele actie met vierentwintig uur wordt verlengd. Als dat zo is komen we pas op maandag aan. Er wordt, zoals ik het begrijp, door onze commandant alles aangedaan om dat te voorkomen. Hij, en uiteraard ook wij, gaan ervoor om deze adaptatieperiode van de baan te krijgen. Iedereen wil naar huis en zeker niet een dag later dan geplanned. Over dit onderwerp zal vandaag aardig heen en weer worden gebeld. Als het mogelijk is blijf ik jullie op de hoogte houden.

Diner: Schnitzel, groente en (ook hier) een ijsje.

Marion: OK.

zou ik het een sympathieke actie vinden, maar vuurwerk (voor mijn afscheid) van de Taliban stel ik niet op prijs.

Gisteravond zaten we voor de DC nog even wat na te praten. Hoe was dit, en hoe was dat. Ik vertelde dat ik, in tegenstelling tot bijna ieder ander, nog nooit een raket had horen overkomen. Het schijnt een schril, fluitend geluid te maken. Eigenlijk ben ik daar ook blij om ook.

Na het geklets besloot ik naar mijn kamer te gaan. "Voordat de raketten inslaan" zei ik gekscherend. De eerste hoorde ik rond vier uur inslaan toen in net op mijn kamer zat. De tweede hoorde ik gillend overkomen. Dat is inderdaad een geluid wat je nooit meer vergeet. Het resultaat van de inslagen was als gewoonlijk. Geen materiele of lichamelijke schade. Gelukkig ben ik er nu vanaf Kabul wordt vrijwel nooit bestookt. Dat wordt dus een rustige nacht.

We vertrekken in de ochtend naar Kabul waar we een nacht zullen blijven. Morgen gaat de reis verder naar Kreta en dan einfelijk naar huis. Vier maanden is lang.

Diner: Spaghetti, Chili, groente en een ijsje.

Marion: OK.

dat we morgen erg vroeg vertrekken is dit het laatste bericht vanuit Kandahar. Ik wil iedereen bedanken die Marion en mij een hart onder de riem hebben gestoken. Elke dag was het weer kijken wie er gereageerd hebben en wat zij te vertellen hebben. Iets om naar uit te kijken.

Uiteraard ga je in zo’n laatse bericht even terugblikken en opsommen wat je ervaringen zijn. Ik wil op deze gewoonte geen uitzondering zijn.

Elf april was de datum waarop we als eerste ATF (Air Task Force) groep naar Kandahar vertrokken. Een redelijk voorspoedige reis met een korte tussenstop op Sharsha (Verenigde Arabische Emiraten) en Kabul. Wat we tegen zouden komen in Kandahar wist niemand. Onrust, dat wisten we. Achteraf gezien was het op KAF (Kandahar Air Field) zelf rustig. Zeker in vergelijking wat er rondom ons gebeurde. Er werd vaak melding gemaakt van incidenten. Kandahar zelf, Tarin Kowt, Helmand zijn plaatsen die vaak werden genoemd. De dreiging onze kant op bestond uit raket aanval met Katusha, BM-12, 107 mm raketten. Negentien maal zijn we beschoten. Negentien maal zaten we in de bunker en we kregen in het totaal tussen de vijfendertig en veertig inslagen te verwerken.

Onze Apache en Gougar hebben zich ook bewezen tijdens deze uitzending. Dit is de eerste maal dat de Nederlandse Luchtmacht direct in vuurgevechten betrokken is geweest en vuur heeft uitgebracht richting agressers. De Gougar heeft gezorgd voor bevoorrading van grondtroepen.

Sumier gezien blijft deze "oorlog" zo verlopen. Hoe lang nog, dat weet niemand. Tot op heden gelukkig zonder Nederlandse slachtoffers. Dat is denk ik slechts een kwestie van tijd. Dat er slachtoffers zullen vallen is zeker, we weten alleen nog niet wanneer.

Sportief gezien is de uitzending een teleurstelling voor mij. Ik heb het geprobeerd en mijn opvolger Jan zal het zelfde doen. Ik wens hem veel succes en ik hoop dat hij meer bereikt dan dat ik heb gedaan.

De weblog sluit nog niet. Ik denk dat ik, als ik terug ben in Nederland, ‘s avonds nog wel eens achter de computer kruip om wat letters te typen. Bezoek me daarom van tijd tot tijd nog eens.

Diner: kalkoen, groente en een ijsje.

Marion: OK.

vertrekt vandaag in de richting van Kabul. Voor hen zit het erop. Wij blijven hier nog twee dagen om het werk over te geven aan onze opvolgers. Het zullen, onverwacht, toch redelijk drukke dagen worden, want je kan nog zoveel op papier zetten, er zijn heel veel ervaringen en vanzelfsprekendheden die moeten worden verteld. Toch hoop ik vandaag alles voor elkaar te hebben. Morgen wordt het dan een dag waarop je alles van je af kan laten glijden of eventueel nog een noodsprong kan maken.

Dat Peter al onderweg is naar huis, is toch een beetje vreemd. Je hebt toch bijna vier maanden met elkaar doorgebracht. En dan wordt je op de een na laatste dag uit elkaar gehaald. Fijn voor hem, twee dagen eerder thuis, maar toch jammer. Het zou mooi zijn geweest om deze uitzending samen af te sluiten.

Je merkt, alles draait zo’n beetje om de thuisreis. Toch gaat het werk gewoon door. De DC moet blijven draaien, voorraden moeten aanwezig zijn, het barpersoneel, hoe enthousiast ze ook zijn, heeft behoefte aan sturing en de kas moet kloppen aan het eind van de dag.

Gisteren zijn tijdens een korte (50 minuten) ceremonie een twintig-tal tevredenheidsbetuigingen uitgedeeld. Vijf daarvan vielen ten deel aan de jongens die aanwezig waren bij de rocket impact in de DKAF. Zij hebben daar de eerste klappen opgevangen, eerste hulp verleent en ervoor gezorgd dat de gewonden snel afgevoerd konden worden. Een terechte beloning.

Diner: hamurger en een ijsje. Ik wil naar huis en echt eten eten)

Marion: OK.

hier niet te doen, dat staat allemaal op de hoofdpagina van de weblog. Maar je wil niet weten hoe vaak ik niet heb zitten tellen. Miscchien had ik ergens een foutje gemaakt of kan ik ergens nog een dag bijsprokkelen.

Jan vd H is gisteren aangekomen en zit nu in het acclimatiseringsprogramma. Hier krijgen ze wat voorlichting over van alles en nog wat en zullen ze langzaamaan belast worden in de vorm van wat wandelingen over het KAF. Eerst zonder en later met bepakking. Gelukkig ishet dit maal voor hun een inkoppertje omdat de temperaturen vrij aangenaam zijn. We meten hier overdag in de schaduw zo tussen de veertig en vijfenveertig graden.

De bardienst blijft een hekel punt. Het ATF (Air Task Force) is niet in staat met zo’n 150 man (en nu zelfs aangevuld met de in-roteerders) drie maal twee uur bardienst te leveren. Ik ga hier niet meer om lopen bedelen en heb het uiteindelijk bij de Commandant neergelegd. Geen vrijwilligers? Wijs ze dan maar aan. Het gevolg was in ieder geval dat van 14:00Z tot 16:00Z de Dutch Corner gesloten werd. Dan krijg je een bom ellende over je heen. Dat wil je niet weten (of toch wel). De Tour de France zat schijnbaar in een belangrijke fase toen ik mensen te kennen gaf dat ze naar buiten moesten. Taktisch een zeer juist moment. Want de klachten kwamen van alle kanten binnen. Achteraf heb ik gelukkig goed met de mensen kunnen praten en hebben de meesten zich verontschuldigd voor hun uitlatingen. Tja, sorry jongens, maar ik draai niet elke dag extra diensten. De bom moest een keer barsten.

Diner: macaroni en een ijsje.

Marion: OK.   

een cadeautje van de Taliban mogen ontvangen. Twee raketten sloegen in. De afstand tot impact was iets closer dan de afstand van ons huis tot aan de Zuiderdreef. Ik hoop dat we het de komende dagen nog even "droog" houden. Dit was de weet ik niet meer hoeveelste aanval en de ongeveer vijfendertigste inslag. Hoe lang gaat het nog goed.

Gelukkig ben ik vandaag aan m’n laatste week begonnen. Volgende week zondag ben ik thuis. Ik denk dat ik nieuwe batterijen voor mijn horloge koop, dan gaat de tijd lekker snel.

Gisteren was het weer zo’n rustige dag die zo heerlijk hectisch eindigde. De hele dag aardig bezig zijn en op het laatste moment erachter komen dat de bardiensten niet gevuld zijn. Ik had het misschien zelf kunnen weten, maar ik ben door een ander aardig op het verkeerde been gezet. Nou ja, … dan maar weer zelf draaien. Dat was tevens de dienst waarin de raketaanval kwam. Ik heb tussendoor dus eigenlijk nog even "pauze" gehad.

De dag van vandaag staat in het teken van het inleveren van de kisten. Die worden vast klaargemaakt voor transport naar Nederland. Vanaf nu wordt het dus weer leven uit de plunjebaal en rugzak. Het is dus goed kijken wat je wel en niet meegeeft. Verder hebben we vandaag nog een uitgebreide "keek op de week" en aansluitend een darttoernooi. Tussendoor even weer lekker telefoneren met Marion. Echt iets waar ik telkens naar uitkijk. Daarna: kunnen ze allemaal de boom in.

Diner: in verband met de bardienst en de raketaanval: niets

Marion: OK.

was is ingeleverd. Het wordt hier steeds drukker en drukker. De was doet er nu drie a vier dagen over. Je jan natuurlijk geen risico nemen om al in het vliegtuig te zitten en de helft van je uitrusting nog in de wasdroger te hebben. Alles wat hierna nog gewassen moet worden wordt dus eigen werk.

Alhoewel de uit-rotatie dichterbij komt neemt het werk niet af. Ik denk steeds: even gas terug Mars, nog een paar daagjes. Maar dan komt er steeds weer van alles tussen. Niet op sportgebied, maar met name op DC gebied. Dit moet eigenlijk een volledige functie worden. Ik begin het denk ik nu een beetje onder de knie te krijgen, maar steeds betrap je jezelf erop dat er bijvoorbeeld dingen niet aanwezig zijn. Eevn een lampje regelen voor boven het dartbord: minstens anderhalf uur. Shit de bekers zijn bijna op: een hele of soms twee hele dagen. Een pen: een uurtje. Tja, erg veel haast moet je niet hebben op KAF. De communicatie verloopt lang niet altijd makkelijk en alles wat je doet is lopend.

Jan zit inmiddels in het vliegtuig. Ik hoop hem morgen hier te mogen begroeten. Hij zal aardig aan de lat zijn zijn. Het is een flinke reis waar je verschillende tijdzones passeert. Uiteindelijk krijg je dan ook nog eens (als extra beloning) die warme deken over je heen. Sterkte Jan en uiteraard ook Marianne.

Het is nu 03:00Z. De DC is open, het barpersoneel is er en de mail is bijna allemaal gelezen en geschreven. Gisteren was het weer een lange dag dus straks kruip ik weer een uurtje of twee onder de dekens. Welterusten.

Diner: vis,gehakt, groente en fruit. En een ijsje.

Marion: OK.